Czy wiesz, że... Czerwone korale są częścią strojów ludowych?

Sznury czerwonych korali i bursztynów stanowią nieodłączną część polskich strojów ludowych. Do odświętnych strojów, zarówno panny i mężatki, zakładały jeden, dwa, trzy, czy nawet pięć sznurów korali: z prawdziwego korala lub jego imitacji.

Jedynie najbardziej majętne kobiety mogły pozwolić sobie na zakup prawdziwych korali, sprowadzanych głównie z Włoch. Pod koniec XIX w. sznur naturalnych korali kosztował 300 złotych; dla porównania cena bogato zdobionej muślinowej spódnicy wynosiła jedynie 3 złote.

Mniej zamożne kobiety przywdziewały owoce jarzębiny, szklane paciorki, czy gnieciuchy (korale z gniecionego chleba, które po dodaniu żywicy i wypolerowaniu z powodzeniem imitowały prawdziwe korale).

Ze względu na swoją cenę i wiarę, że korale dają ochronną siłę przeciw złym urokom, czerwone korale były przedmiotem pożądania każdej kobiety. Odzwierciedla to szereg przyśpiewek ludowych, np.:

Mamusiu, mamusiu
Ja córeczka wasza,
Kupcie mi korale
Do samego pasa.

Sznury korali były oczywiście obowiązkowym elementem stroju weselnego. W opisie Reymonta (Chłopi) wyglądał on następująco:

"A potem Jagnę wiedli drużbowie - szła bujno, uśmiechnięta przez łzy, co jej jeszcze u rzęs wisiały, weselna niby ten kierz kwietny i kiej słońce ciągnąca wszystkich oczy; włosy miała zaplecione nad czołem, w nich koronę wysoką, ze złotych szychów, z pawich oczek i gałązek rozmarynu, a od niej na plecy spływały długie wstążki we wszystkich kolorach i leciały za nią, i furkotały kieby ta tęcza; spódnica biała rzęsisto zebrana w pasie, gorset z błękitnego jak niebo aksamitu wyszyty srebrem, koszula o bufiastych rękawach, a pod szyją bujne krezy obdziergane modrą nicią, a na szyi całe sznury korali i bursztynów aż do pół piersi opadały."